Tocht der tochten, Enschede deel 2

Hoe het had kunnen zijn…

Jerommeke had de organisatie benadert met het idee om op zaterdag een klein fietstochtje te houden, en tijdens die tocht zouden we dan in Denekamp het Hennie Kuiper wielermuseum gaan bezoeken. Ofschoon de organisatie de dag eigenlijk al vol gepland had met activiteiten ging ze overstag en dus werd een andere activiteit geschrapt.  Met de een wat fitter dan de ander gingen we op stap, slechts 30 km verderop bereikten we al ons doel, het Hennie Kuiper museum. Terwijl we aan het dubben waren waar we de fietsen veilig neer konden zetten ontwaarde Antonio een stukje verderop een persoon die stond te zwaaien dat we moesten komen. Is dat Hennie Kuiper zegt hij, die daar staat te zwaaien… Ja hoor, het was inderdaad de tot de vaderlandse top behorende wielerlegende himselfs. Zelfs de sufste wielrenner cq begeleider was plotsklaps klaarwakker.  Plaats de fietsen hier maar achter het hek zei Hennie, staan ze veiliger.

Hennie nam ons mee het museum in en begon uit te leggen hoe het museum ingericht is.  Een paar overbekende anekdotes uit zijn rijke wielerleven passeerden de revue, de Krukken ademloos toehorend. Het museumbezoek was op slag een daverend succes met deze totaal onverwachte ontmoeting. En dat werd het helemaal toen Hennie besloot om een stukje met ons mee te gaan fietsen, de zenuwen gierde door menig keel toen Hennie zich ging omkleden. Helaas…dit was natuurlijk dagdromen, maar het had zomaar zo kunnen zijn…  Het was al puur toeval dat Hennie deze zondagochtend bij zijn broer op bezoek was, zijn broer die tegenwoordig in het ouderlijk huis woont. In het museum werd nog een groepsfoto gemaakt , met de volgens het thuisfront “broer“ van Hennie op de achtergrond.  Een andere lieftallige echtgenoot dacht op de foto i.p.v.Hennie Kuiper Gerrie Kneteman te herkennen, helaas is die al wat jaartjes dood!

Na een uurtje rondgekeken te hebben in het omvangrijk museum, waaronder  een tijdlijn die  een 10 mtr lange wand bestreek met vermelding van al zijn successen en 16 wielershirts van alle ploegen waarvoor Hennie gefietst heeft, sloten we het bezoek af met koffie en gebak.  De weg terug naar het hotel werd iets langer zodat het zaterdagritje uiteindelijk 70 km op de teller gaf. Een snelle douche en op naar de geplande hoofdactiviteit, een enkeling dacht die al gehad te hebben.  We moesten de bus, oh nee, het werd te elfder ure de trein halen om op tijd bij de oorspronkelijke hoofdactiviteit te geraken. Zoals gewoonlijk beloofde de organisatie weer iets unieks georganiseerd te hebben, iets wat de Krukken nog nóóit meegemaakt zouden hebben.! Het was een klein leugentje om bestwil, de spanning moest natuurlijk tot het laatste moment bewaard blijven. Het werd weer karten, maar enigszins toch uniek omdat we deze keer milieuvriendelijk totaal elektrisch gingen karten.  Er werd volop gespeculeerd, zou dan Antonio de Beul nu eindelijk een keertje verslagen worden?? De eerste sessie gaf ons weinig hoop, hij stak weer met kop en schouders boven de anderen uit. Maar dan de 2de sessie, als een duveltje uit een doos kwam Hanscelara in de 5de ronde met de snelste rondetijd op de proppen, alom gejuich, sorry Coronaregels, van het opspringende zwaar anti de Beul publiek.. Maar owee, in zijn laatste ronde wist de Beul toch nog snel even die tijd te verbeteren.  De ahhh’s en ochhhh’s waren niet van de lucht op de tribune, menigeen zeeg verslagen in zijn stoel neer. Met luttele 0,16 seconden sneller toonde de Beul zich ook deze dag de onbetwiste kampioen, zelfs ook van alle andere karters die dag. Een memorabele dag met bijna het van de troon stoten van de Beul, zo had het kunnen zijn…Volgende week deel 3, met de billen bloot…