Tocht der tochten Enschede, deel 1

Hoe het had kunnen zijn…

Tijdens de jaarvergadering werd er nog volop vooruit gekeken naar de 25ste tocht der tochten. De animo, zo mocht verwacht worden, zou groot zijn om ook deze keer aan de happening deel te nemen. Zo had het kunnen zijn…  Maar ja, toen kwam Corona, en ook onder de Barkrukken zijn veel leden die tot de kwetsbare groep behoren, of in ieder geval tot degenen die er voor willen/moeten waken er mee besmet te worden. Misschien was de afstand toch ook een beletsel. Hoe dan ook, helaas aan het vertrek uiteindelijk slechts 9 renners en 2 begeleiders, maar desalniettemin een memorabele tocht en fantastisch verblijf in Enschede!

Om klokslag 8 u 45 werd op vrijdagmorgen vanaf huize Bop de Bouwer vertrokken, een miezerig regenbuitje mocht de pret niet drukken. Gelukkig bleek die ook van korte duur, vanaf Wanssum werd het droog en dat bleef het ook de hele rit. Probleemloos werd na ruim 100 km pauzeplaats Almen bereikt, een snelle hap en weer verder. Onderweg werd tijdens een korte stop nog een groepsfoto gemaakt. In de Achterhoek bij het plaatsje Hummelo werd een standbeeld van de band Normaal gebruikt om een iets minder normale groepsfoto te maken. En passant werden de 7 rijksmonumenten en de 7 gemeentelijke monumenten in de dorpsstraat bezichtigd van dit al sinds 828 bestaande dorpje.

In het dorpje Harfsen troffen we tot onze verbazing nog mede Meterikkers, een wederzijdse blik van herkenning, Rambags Toon en Mien waren in een momentopname gespot. Zo zie je maar weer, Meterik heeft “all over the world’ zijn dorpspromotors. Geen materiaalpech, ook Enschede werd volgens het beoogde schema bereikt.

Om 17.00 uur werden de eerste dik verdiende pilsjes genuttigd. Zoals altijd blijft het opletten dat de moegestreden renners zich niet buitensporig laven aan het gerstenat, maar onder het wakend oog van Janucula Petrovska  en Kami Kaze werd dit voorkomen.  De mannen van de organisatie wistten de renners op tijd op pad te krijgen voor het verrassingsdiner. Een kleine wandeling later zaten we in de Twentse Foodhal waar men uit 8 verschillende keukens zijn keuze kon maken. De Pittbul, jaja zelfs met zo’n naam, had begrepen dat je niet de hele avond ongestraft bier kunt blijven drinken.

Na deze schranspartij werd in het centrum een terras opgezocht. Na de nodigeformaliteiten werden we toegelaten.  Al snel werd door sommige renners gezegd, het is toch anders zonder de B-renners. Normaal gesproken horen we ieder jaar opnieuw het door Long Tall Harry vertelde mopje van de Belgen en de Russen die in oorlog dreigen te geraken. Helaas, we zijn de clou weer vergeten, en moeten nu een jaar langer wachten om ons geheugen weer op te frissen! Rond de kleine uurtjes werd de eerste dag moe maar voldaan afgesloten. Met het zware programma voor de zaterdag in het verschiet ook zeker zo verstandig om het nachtbraken voor gezien te houden. De organisatie riep de renners op zich stipt 8.00 aan het ontbijt te melden, in tegenstelling tot de laatste jaren werd nu ook op zaterdag een rondje gefietst, dus om 9.00 uur moest iedereen startklaar zijn. De zaterdag startte met een daverende verrassing en de hoofdactiviteit ’s middags leek een welhaast onmogelijke ontknoping te krijgen… Maar daarover volgende week meer!